TexTos Que CoBran ViDa Y se ConVierTen En EsTreLLaS de La MuerTe
Diseñado por Studio.st
Online gracias a Bitacoras.com
Mércores, 13 de Febreiro de 2008
Sólo diez días
y ya no harían falta más palabras.
Porque no se puede decir con ellas nada que tú ya no sepas.
Al minuto
se
derrite la nieve
entre los dedos.
Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (0) | Referencias (0)
Domingo, 28 de Outubro de 2007
Eramos un
dous.
TreS
Quizáis VinTe. Ás VeCes CoRenTa.
AGoRa ningún.
E sen decatarme fun perdendo as palabras.
Deixaron de acudir
deixaban paso a imaxes
a blasfemias
a nadas
e a vida quedara atrapada nelas
e asi cada vez estaba máis atrapada, pero non o sabía.
Quedaban... fotos
momentos
recordos
un xersei
unha flor
unha nota desafinada
unha miga de pó
pero non alimentaban o vivir.
Un día me sentin morrer. As luces máis brancas cubrírono todo de
escuridade. O camiño andado era o correcto. Os quilometros
percorridos os maiores en menos cantidade de tempo.
Pero faltaban paisaxes.
Faltaban palabras contando a viaxe
Faltaba equivocarse de camiño para ter algo que contar
Era unha palabra pequena, burbulla.
Mais saiu por fin.
Foi a primeira de moitas palabras, pero por fin volvían
a nacer.
Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (1) | Referencias (0)
Sábado, 16 de Setembro de 2006

Perdicheste da ruta.
Os teus pasos eran só sombras de pasos. Deixaban de marcar un camiño, desordenábanse. Acumulábanse en círculos que nin sequera eran capaces de pecharse. E que podías facer?
Ter sorte, coma sempre.
Claro que non era de esperar que naquel lugar alonxado ata da maldade foses atopar siquera un ser. Mais ali estaba, peinándose, aquela fada, nas augas oscuras. Como se podia ver reflexada? Certamente son outros sentidos.
Claro que non había dudas de que o amor aparecería. Faltaría mais. Dous seres perdidos, chocando os seus destinos. Si, mm, destino, encantalle xogar a esas cousas. En canto tropezan dúas casualidades e se miran os ollos fixamente, pam, os sensores de destino comezan a acenderse.
Onde estou? No lago Sabes como sair daqui? Eu non sei como cheguei aqui.
Si. Asi foi. A sombra pechou o círculo e deu a volta outra vez. Mentres a fada, pousou o cepillo e atouse o pelo cunha herba moi brillante. A verdade é que nunca máis se volverian a atopar.
Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (0) | Referencias (0)
Xoves, 13 de Xullo de 2006
Preparame para todo
para caer
para golpearme
para eludir as chamadas das formigas
para loitar ainda que sexa o último
para saber seguir cara adiante
preparame.
enton
poderás marchar
[ainda que a dor
quede
naquela foto
naquel banco
naquel recordo]
[ainda que para a dor
non haxa preparacion
posible]
[ainda que a ausencia
sexa unha dor
máis dura
do normal]
[ainda que me falen
fantasmas
e me digan
que algun dia
foi
verdade]

Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (0) | Referencias (0)
Xoves, 22 de Xuño de 2006
De luz de aceituna foi como se vestiu para o baile máis importante o que serían os seus pés dirixidos.
Un baile que celebraba que os vasos xa podían gardar máis que líquidos, que había gotas que non volverían a caer por un tempo, nin dos ollos, nin do ceo.
Pasaran cerca de doce follas de libreta cuadriculada cara o futuro, cando se deu conta de que xa non tería que escribir máis coa zurda.
Agora o esperaban castelos e castelos, agochados dentro de princesas de mentes de grandes altitudes, mentres os príncipes buscaban formas de dragóns nas nubes.
Si, era verán, dixo a leituga. E xa non lle quedaron moitas mais sentencias por cumprir, salvo os cargos de verde e de verdura.
Atopábase mal do estómago, eran demasiados os versos absorvidos, as iniciais formando cadeas de pentagramas de pensamentos oníricos e onanistas os que non lle deixaban respirar perfectamente polas orellas.
Deulle un mordisco a unha galleta, en todo o pescozo. E aí comezou realmente o verán.

Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (0) | Referencias (0)
Domingo, 28 de Maio de 2006

AsTeRisco
SoRRío
AsTeriSco
E deixei todos os papeis aparcados, eles quedaban esperando por ti.
Non tiña forzas, o pequeno mosquito de inverno, para aturar un día mais aquela calefacción.
Pensaba... Miraba os seus ollos cara adentro cada tres minutos, e preguntábase cantas bágoas máis caberían alí dentro.
¿estaban os seus ollos medio baleiros ou medio cheos?
Nunca comprendera a diferencia.
Sempre sorría, pero porén, sempre gardara algo moi moi triste, o peor dos destinos, nalgún rincón da súa pequena alma de mosquito.
Así, sentiuse o animal máis feliz o día que aquela mosquita lle sorrira por primeira vez, mirándoo dende unha folla pousada na superficie dun charco.
Así, o día que a viu zugar o sangue a un can, e como a pata de este a aplastaba nunha milésima de segundo, tampouco conseguiu chorar.
Era aquela voz, a que sempre lle decía... "xa o sabías"
Xa sabía que non duraría para sempre, nin aquel sorriso primeiro, nin as palabras que xamais decía e sempre chegaba a escoitar.
Aquela voz, non era a súa conciencia, era o seu sentido pesimista, que se agochaba baixo a felicidade para saír nos momentos menos esperados. a aquel sentido pesimista tamén lle chamaban realidade, e eran poucos os que sabían convivir con el, a pesar de que sempre estaba aí, en todas partes.
Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (0) | Referencias (0)
Luns, 01 de Maio de 2006
Escondida entre as nubes do teu cabelo, agarrada con forza, espreitando cos ollos moi abertos. Deslumbrada pola luz, agatuñando e saltando, facéndoche cóxegas cos pés.
Deitada á sombra, vendo como o vento move con forza as horas sobre a túa cabeza...
Aquela Idea pecha os ollos, e alédase de haber saltado a barreira.
Está mellor afora. Gústalle o sol e a brisa.
As veces ten medo de caer, de abandonarte sen querelo, de que non sexas capaz de continuar sen ela. Pero é unha idea prudente, entende a súa importancia e xamáis te abandonaría. A pesar de que unha noite de insomnio non puido evitar namorarse dunha pequena estrela perdida no ceo.
E pensaba que aquelo que vía do seu amor tan lonxe, era tan só o cadáver do tempo viaxando polo espacio. E a lúa non podía evitar tentar achegarlle un pano para secar as súas bágoas.
A Idea que vive no teu pelo, a máis libre de todas, ten un lunar precioso que namora ó vento.

Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (2) | Referencias (0)
Martes, 11 de Abril de 2006

DiMe Tu...
Has LloRaDo Con Los ÖJoS CeRRaDos?
Los Has aBierTo y Has NoTaDo eL frío PeNeTraR en Tu PeCho?
Y un dolor de espuma de mar...
y una sonrisa que no sabía nadar?
Y entonces por qué juegas a rescatar
trozos de mis noches
de mis sueños perdidos
del pez que guardé en un bolsillo
para no hacerme jamás mayor...??
No reChaCes Mis DuDas
Si No enTieNdes Que SujeTan Mis VerSos
Que Me LanZan a Los LaDoS
Y SaLtaN deSde LeJos
Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (0) | Referencias (0)
Xoves, 30 de Marzo de 2006
Que fue un error.
Que no querías ver que en tus manos sólo había cristales rotos.
Que se habían perdido todas nuestras ideas.
Habían volado.
Como vuelan las mariposas que llevo dentro.
Como duelen los momentos en que no te siento.
Como noches que apagan de un soplido el mundo entero.
Ante la vida.
Ante todas las cosas que se dejaban caer sin darnos cuenta.
Ante las muchas frases que se perdieron a medio coser.
Así quedó destrozado nuestro mundo.
Decías que es demasiado triste.
Pero en lo triste está la verdad de los escalones que nos llevan hacia arriba.
Como lluvia que regresa.
Que había sido un error.

Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (1) | Referencias (0)
Xoves, 16 de Marzo de 2006
A ver... di que si.
Xa sei que a veces as horas non pasan tan xuntas como deberían, que se saltan espacios en branco, que xogan co tempo e se perden e se buscan e se atopan. Pero non é motivo para que deixes de cheirar cada mañá a tela da que están feitos os soños. Disque cheira a distancia.
Xa sei que as burbullas que pretenden explotar contra o teu alfinete non te obedecen e siguen flotando nube tras nube. Pero non é motivo para deixar de soplar e crear novos inventos ó atardecer. Disque son laranxas.
Xa sei que hai moitos silencios entre o aire que se desliza no meu momento e as cordas que chocan contra o tímpano dun instante posterior. Pero tamén hai sorrisos que xogan a facer malabares entre miradas atadas por lazos de cera e outros xestos que rompen cristais indefinidos de tristeza. Disque pode ser que mereza a pena, aínda que só sexa aprender a vivir facendo raias no cristal máis groso.
Veña... Si...
Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (2) | Referencias (0)
Martes, 07 de Marzo de 2006
Despedíronse as horas unhas de outras.
Temblaron catro segundos sobre a agulla do reloxo.
Era demasiado tarde.
Máis ben, sempre era demasiado tarde.
A pequena bolboreta vivía entre recordos e esquecía o presente nun suspiro. Os momentos saltaban uns sobre outros nunha carreira que se perdía. Esperaba tanto o futuro que se disolvía nun album de fotos que xa non se podían modificar. Aí quedaban grabados cada aleteo.
Sempre era demasiado tarde para volver atrás e recuperar as bágoas que quedaran no pétalo de cada flor.
A pequena bolboreta mirou pola fiestra.

Non era capaz de mirar as gotas de chuvia.
Sempre era demasiado tarde para vivir o raio de sol. Había un futuro de nubes dispersas que tapaban as estrelas, e fotos de bágoas de chuvia amontoadas en charcos sobre pedra.
A pequena bolboreta non era capaz de vivir máis así. Unha vez máis deixou que o presente a atrapara irremediablemente. Un aleteo. Dous.
Xa non tiña forzas para loitar contra o futuro. As luces reflexadas nos charcos de chuvia lle facían dano.
Sempre era demasiado tarde para vivir. E así sen darse conta, a pequena bolboreta convertiuse en eterno pasado.
Dous tic-tacs que se desmaiaron.
O tempo parouse só para a ver marchar.
Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (2) | Referencias (0)
Mércores, 01 de Marzo de 2006
*****Gracias*****

Porque tendiste tu vida a corazón abierto hacia mi abrazo partido.
Porque creaste el recuerdo que más aleteos dió por mi cabeza.
Porque rompiste mis líneas rectas y enderezaste mis curvas cerradas.
Porque arrancaste todos los callejones sin salida de mi entendimiento.
Porque empezaste todos los nudos que me ataron lejos de la corriente.
Porque barajaste entre tus manos las cartas de mi perdición.
Porque dormiste acurrucado entre las ramas que pueblan el bosque de mis guerras.
Porque domesticaste las espinas de mi rosa más orgullosa.
Porque olvidaste cuando los recuerdos se querían hacer militares de las conciencias.
Porque atrapaste las luciérnagas que iluminaban los momentos más tristes.
Porque sonreíste cuando te dije todas las cosas que nunca diría.
Porque lloraste sobre mi hombro-pecera porque la danza de la lluvia bailaba sola.
Porque la vida sólo deja vivir cada instante una vez y todos han quedado cosidos a mi para siempre.
Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (3) | Referencias (0)
Xoves, 16 de Febreiro de 2006

Era algo diferente de lo que realmente pretendía decir. Era una nube enganchada en la puerta del armario. Quizás algo más. Una aguja dejando surcos eternos en la piel. Unas palabras tan breves pero tan eficaces que no querían saltar de su lengua. Un segundo más que significaba un recuerdo antes. La locura de los versos perpendiculares al estado del corazón. Entre equilibrio y vértigo. Había quien entendía aquel silencio de palabras bailarinas. Había quien juzgaba con afilados cuchillos escondidos. Decidió que era demasiado importante como para dejarlo escondido entre dos esquinas y que se dejara comer por el gris. No sabía tampoco muy bien qué significaba importante, pero el hecho de que le dolieran las puntas de los dedos y bajase la mirada hacia el cielo cuando miraba el mundo del revés era algo especial. Como la lluvia raspando en la garganta y el cascabel de la llamada perdida en el espejo. Razón aunque estaba cansada empujó un poquito las palabras hacia adelante, y así cayeron directamente sobre el centro del Día de la Amistad.
Razón susurró en miércoles escondida entre los brazos de ekilibriooooo...
dAnkE
Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (2) | Referencias (0)
Luns, 13 de Febreiro de 2006
Trataba de olvidar.
de olvidar.
de olvidar.
de olvidar.
de olvidar.
Perdió la noción de sus manos anudadas al pescuezo.
El color rojizo de sus mejillas no acababa de apagarse.
Despegó la etiqueta del champú mienttras se duchaba y la deshacía.
Apoyó el codo en la ventana y dejó que el sol le hiciese cosquillas en la nuca.
Una calada de oxígeno.

Sólo un segundo más era lo que trataba de detener.
de detener.
de detener.
de detener.
de detener.
Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (0) | Referencias (0)
Domingo, 15 de Xaneiro de 2006
No SoNaBa como un GoTeo. TampoCo coMo Una NoTiCia. Se dEjaBa LLoVer SoBre La veNtaNa sin Más RaZóN. No TENía MuCho Que Decir. Se deJaBa ReMoLoNeaR Una Y oTra veZ de Un LaDo HaCIa OTro. No senTía LA NeceSidAd deL SoL. SeNtia eL soNido RAsGaDo de DoS SáBaNas aL RozaR conTra Su ProPia PieL. Su Pie Frío SalieNdo de La cAmA. Una MaÑaNa de doMinGo cuaLquieRa. Un desPerTaDor Sin HoRa. Una HoRa sin DEsPerTar. Se haBía oLviDado De QuiTAr loS guanTes. No aBría Los OJos. EnTeNdeR ResULtaBa DifíCiL cuaNdo eStaBA Tan CerCa La noChe AnTeRioR. Era CoMo senTir Un eScaLoFrío en eL coRazóN. No se HaBía RoTo, PeRo No esTaBa aPeNas viVo. Unos MúsCuLos Que No ResPoNdíaN. La GerBeRa CaíDa PoR eL vieNto en La RePiSa eXterioR. Y La OscuRidaD de una MaÑaNa de NieBla y LLuVia, CoLanDose Por La venTaNa hasTa su ImaGinAcióN. LonDres no QueDaBa Tan LeJos en AqueLLos de DíaS.

Por: RaZoN? | SuRReaLisMos | Comentarios (1) | Referencias (0)